From the Community
Ανακαλύπτοντας το δικό μου Jelly
Η πρώτη φορά που διάβασα για το Jelly ήταν λίγες ημέρες μετά τα επεισόδια του περασμένου Δεκεμβρίου ενώ έκανα το καθιερωμένο καθημερινό browsing στο timeline του Twitter. Η ονομασία του μου κίνησε την περιέργεια και έτσι βρέθηκα να αναζητώ και να διαβάζω για την έννοια και την εφαρμογή των informal, creative co-working sessions καθώς και για την ιστορία του. Ωστόσο, υπήρχε και το κατάλληλο κίνητρο που με οδήγησε σε αυτή την έρευνα.
Εκείνη την περίοδο ξεκινούσαμε μαζί με έναν καλό φίλο ένα νέο διαδικτυακό project. Είχαμε την ιδέα και το περιεχόμενο, αλλά όχι και τις αναγκαίες και προχωρημένες τεχνικές γνώσεις που θα μας βοηθούσαν στο στήσιμο του «χώρου» που επιθυμούσαμε. Έτσι βρεθήκαμε στο πρώτο Jelly για το 2009. Γνωρίσαμε ενδιαφέροντες ανθρώπους, λάβαμε χρήσιμες συμβουλές, απόψεις και κριτικές και αποχωρήσαμε έχοντας κερδίσει αυτό που θέλαμε εξαρχής. Δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι η υστεροβουλία μάς είχε φέρει σε εκείνη τη συνάντηση. Μπορεί να πήραμε τις πληροφορίες που αναζητούσαμε, ωστόσο την ίδια στιγμή είχαμε αδικήσει το εγχείρημα του ελληνικού Jelly. Διότι το Jelly δεν διοργανώνεται απλά για να φέρει ο καθένας το project του, να κάνει τη δουλειά του και να αποχωρήσει έχοντας επωφεληθεί από τα ταλέντα των παρευρισκομένων. Το Jelly προσφέρει τη δυνατότητα της σύστασης μιας ουσιαστικά δημιουργικής κοινότητας, η οποία μπορεί να λειτουργήσει και πέραν των επαγγελματικών στεγανών και την οποία είδα να δημιουργείται με αργά, αλλά σταθερά βήματα στο τελευταίο Jelly που διοργανώθηκε την Κυριακή που μας πέρασε.
Χωρίς πλέον ένα project στα χέρια μου, βρέθηκα μαζί με μια φίλη, η οποία έχει μια σχετικά μέτρια σχέση με το διαδίκτυο και την τεχνολογία, αλλά πολλή όρεξη για να μάθει νέα πράγματα και να γνωρίσει νέους ανθρώπους. Μπορεί να χαρακτηρίστηκε «άνθρωπος των σπηλαίων», σύντομα, όμως, άρχισε να συνομιλεί με όλους και να ανταλλάσσει απόψεις επί παντός επιστητού.
Είδα να λάμπει το βλέμμα της από την εισροή συναρπαστικών – για εκείνην – πληροφοριών, να ανάβει ο γλόμπος των ιδεών πάνω από το κεφάλι της ενώ προσέφερε τη γνώμη της για το λογότυπο του Jelly, ενώ δεν μπορούσε να κρύψει τη χαρά της όταν της δείχναμε πως να φτιάξει το πρώτο της blog. Ωστόσο το διδακτικό και hard-core δημιουργικό μέρος της βραδιάς ήταν ένα μικρό κομμάτι εκείνου του Jelly.
Στο τελευταίο Jelly γνώρισα νέους ανθρώπους και συνάντησα παλιούς γνώριμους, όπου όλοι μαζί ανταλλάξαμε τις σκέψεις μας επί πολλών θεμάτων, που δεν στηρίζονταν αποκλειστικά στην τεχνοκουλτούρα αλλά σε όλο το φάσμα των εκφάνσεων της ζωής μας. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια έχουμε ξεχάσει την πραγματική ερμηνεία της λέξης «δημιουργικότητα». Έχουμε σχεδόν αποκλείσει το να είναι κάποιος δημιουργικός απλά λόγω των απόψεων που εκφράζει χωρίς αυτές να απεικονίζονται σε κάποιο κείμενο, graphic design ή multimedia αρχείο και αυτό αποτελεί ένα μεγάλο λάθος μας.
Η βραδιά κύλησε πολύ γρήγορα και όταν ήρθε η ώρα της επιστροφής φύγαμε έχοντας την αίσθηση ότι κάτι καινούριο γεννιέται, μια κοινότητα ανθρώπων από όλες τις κοινωνικές κάστες που σκέφτεται και δρα αυτόνομα και μακριά από συμφέροντα και τεχνικά όρια. Με γνώμονα τη διάθεση μας να μοιραστούμε τις γνώσεις, τις σκέψεις και τα ταλέντα μας καταφέραμε να καλλιεργήσουμε τους πρώτους σπόρους για ένα nourishing περιβάλλον, ένα ουσιαστικό social hub ανοικτό προς όλους.
Σας προκαλώ να το ανακαλύψετε.
Tweet
